یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم

گرچه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پرپر شدنش ساز و نواییی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم....

قشنگی زندگی به اینه که خودت خبر نداشته باشی

که یک نفر داره دعات می کنه...!!!

تا به کی باید رفت

 از دياری به دياری ديگر

 نتوانم، نتوانم جستن

 هر زمان عشقی و ياری دیگر

 کاش ما آن دو پرستو بودیم

 که همه عمر سفر می کردیم

 از بهاری به بهار دیگر

 آه، اکنون ديریست

 که فرو ریخته در من، گوئی،

 تيره آواری از ابر گران

 چو می آميزم، با بوسه ی تو

 روی لبهایم، می پندارم

 می سپارد جان عطری گذران

 آنچنان آلوده ست

 عشق غمناکم با بیم زوال

 که همه زندگیم می لرزد

 چون ترا می نگرم

 مثل اینست که از پنجره ای

 تک درختم را، سرشار از برگ،

 در تب زرد خزان می نگرم

 مثل اینست که تصویری را

 روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز

 شب و روز

 شب و روز

 گذار که  فراموش کنم...

 و چه هستی ، جز یک لحظه، یک لحظه که چشمان

 مرا

می گشاید در

 رهوت آگاهی ؟

 بگذار

 که فراموش کنم...

سرسبر ترین بهار تقدیم تو باد

آوای خوش هزار تقدیم تو باد

گفتند که لحظه ایست روییدن عشق

ان لحظه هزار بار تقدیم توباد

"دوستت دارم "  را

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است .

دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن !

که فشانی بر دوست ،

راز خوشیختی هرکس به پراکندن اوست !

 در دل مردم عالم  _  به خدا  _

نور خواهد پاشید

روح خواهد بخشید .

ترا افسون چشمانم ز ره برده ست و می دانم

چرا بيهوده می گوئی، دل چون آهنی دارم

نمی دانی، نمی دانی، كه من جز چشم افسونگر

در اين جام لبانم، باده مرد افكنی دارم

 چرا بيهوده می كوشی كه بگريزی ز آغوشم

از اين سوزنده تر هرگز نخواهی يافت آغوشی

نمی ترسی، نمی ترسی، كه بنويسند نامت را

به سنگ تيره گوری، شب غمناك خاموشی

 بيا دنيا نمی ارزد باين پرهيز و اين دوری

فدای لحظه ای شادی كن اين رؤيای هستی را

لبت را بر لبم بگذار كز اين ساغر پر می

چنان مستت كنم تا خود بدانی قدر مستی را

 ترا افسون چشمانم ز ره برده است و می دانم

كه سرتاپا بسوز خواهشی بيمار می سوزی

دروغ است اين اگر، پس آن دو چشم رازگويت را

چرا هر لحظه بر چشم من ديوانه می دوزی

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بی اميد

در وادی گناه و جنونم كشانده بود

رفتم، كه داغ بوسه پر حسرت ترا

با اشك های ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه ناتمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو، مگو، كه چرا رفت، ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يكباره راز ما

 رفتم كه گم شوم چو يكی قطره اشك گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم، كه در سياهی يك گور بی نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگی

 من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده های وحشی توفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گريختم

 ای سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير

می خواستم كه شعله شوم سركشی كنم

مرغی شدم به كنج قفس بسته و اسير

 روحی مشوشم كه شبی بی خبر ز خويش

در دامن سكوت به تلخی گريستم

نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها

ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت
زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
دختری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

اگر من جای او بودم ، همان يک لحظه اول ، كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان ، جهان را با همه زيبائی و زشتی به روی يکدگر ويرانه ميکردم.

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، که ميديدم يکی عريان و لرزان ، ديگری پوشيده از صد جامه رنگين ، زمين و آسمان را ، واژگون مستانه می کردم.

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم . برای خاطر تنها يكی مجنون صحرا گرد بی سامان ، هزاران ليلی ناز آفرين را كو به كو ، آواره و ديوانه ميكردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، که در همسايه صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عيش و نوش ميديدم ، نخستين نعره مستانه را خاموش آندم ، بر لب پيمانه می کردم.

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، نه طاعت ميپذيرفتم ، نه گوش از بهر استغفار اين بيداد گرها تيز کرده ، پاره پاره از کف زاهد نمايان ، تسبيح صد دانه ميکردم.

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپای وجود بی وفا معشوق را ، پروانه ميکردم.

که می ديدم مشوش عارف و آهی ز برق فتنه اين علم عالم سوز دم کش، بجز انديشه عشق و وفا معدوم هر فکری در اين دريای پر افسانه می کردم.

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ، به عرش کبريائی ، با همه صبر خدائی ، تا که ميديدم عزيز نا بجائی ناز ، برگی ناروا گرديده خواهی می فروشد.

گردش اين چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم.

 عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم.

همين بهتر که او خود جای خود بنشيند و تاب تماشای تمام زشتکاری های اين مخلوق را دارد.

وگرنه من به جای او چه بودم.

يک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد...!!!

اگه یکم فکر کنی میبینی زندگی ارزش زنده بودن نداره

اگه بیشتر فکر کنی میبینی زندگی ارزش مردن هم نداره

اما اگر بیشتر فکر کنی میبینی

مردن و زنده بودن ارزش فکر کردن نداره

پس همیشه یادت باشه :

چیزی که امروز داری شاید آرزوی دیروزت بوده و

بزرگترین آرزوی فردات باشه

پس همیشه سعی کن

قدر چیزهایی رو که امروز داری رو خوب بدونی...!!!!

برای ندانسته هایم درانتظارم

این  اننتخاب من نیست

تصویر هستی است

از پشت شیشه

تولد

مرگ

با زهم دراختیار من نیست

من شاید روزی یک بازیگر

و روزی دیگر تماشاچی

کمی فکر کن

به نقشی که فردا بازی خواهی کرد

تو تنها کسی هستی

که این سناریو را تغییر می دهی...!!!

حال حرف زدن زبان را می شنیدم، حرف زدن قلم را می خواندم، حرف زدن اندیشیدن را، حرف زدن خیال را و حرف زدن تپش های دل را، حرف زدن بی تابی های دردناک روح را، حرف زدن نبض را در آن هنگام که صدایش از خشم در شقیقه ها می کوبد و نیز حرف زدن سکوت را می فهمیدم ... ببین که چند زبان می دانم!


من می دانم که چه حرف هایی را با چه زبانی باید زد، من می دانم که هریک از این زبانها برای گفتن چه حرف هایی است.

حرف هایی است که باید زد، با زبان گوشتی نصب شده در دهان، و حرف هایی که باید زد اما نه به کسی، حرف های بی مخاطب، و حرف هایی که باید به کسی زد اما نباید بشنود. اشتباه نکنید، این غیر از حرف هایی است که از کسی می زنیم و نمی خواهیم که بشنود، نه، این که چیزی نیست. از اینگونه بسیار است و بسیار کم بها و همه از آن گونه دارند؛ سخن از حرف هایی است به کسی، به مخاطبی، حرف هایی که جز با او نمی توان گفت، جز با او نباید گفت، اما او نباید بداند، نباید بشنود، حرف های عالی و زیبا و خوب این ها است، حرف هایی که مخاطب نیز نا محرم است!

این چگونه حرف هایی است؟

این چگونه مخاطبی است؟
                                                                               « دکتر علی شریعتی »

ای کاش می توانستم باران باشم تا تمام غمهای دلت را بشویم ای کاش می توانستم ابر باشم تا سایه بانی از محبت را برویت می گسترانیدم ای کاش می توانستم اشک باشم تا هر گاه که آسمان چشمت ابری می شد باریدن می گرفت ای کاش می توانستم خنده باشم تا روی لبانت بنشینم و غنچه بسته لبانت را بگشایم ای کاش می توانستم یک پرنده باشم و پر می گشودم و تا دور دستها در کنار تو پرواز می کردم و ای کاش سایه بودم تا نزدیکترین کس به تو باشم آری ای کاش سایه بودم تا همیشه و همه جا همراه و همقدم با تو بودم.

اگر کسی تو را آنطور که می خواهی دوست ندارد،به اين معنی نيست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

سهراب ميگه : ای کاش در آن لحظه که تقديم تو شد هستی من می سپردم که مراقب باشی جنس اين جام بلور است پر از عشق و غرور است مبادا بازيچه شود می شکند.

بين اين همه غريبه توبه آشنا مي مونی حرفهای تلخی كه دارم من نگفته تو ميدونی من پر از حرفهای تازه عاشق گفتنو گفتن تو با درد من غريبی اما تشنه ی شنيدن.

       تو را در دل  

            دل را موقع تپیدن

 و تپیدن را به خاطر تو دوست دارم

 من غم را در سکوت

     سکوت را در شب

            شب را در بستر

 و بستر را برای اندیشیدن به تو دوست دارم

 من بهار را به خاطر شکوفه هایش

           زندگی را بخاطر زیبایی اش

  و زیبایی اش را بخاطر تو دوست دارم

 من دنیا را بخاطر خدایش خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم